اي كاش عظمت در نگاه «تو» باشد!

و تاریخ تکرار می شود...

natanaeel002 — Tue, 13 May 2008 09:28:18 GMT

چقدر عجیب است خدایا! درست مثل آن است که تاریخ دوباره و چندباره تکرار می شود... حتی بوی چای صبحگاهی هم درست همان بو است! و این آدمها... مثل آن است که از پیش می شناسمشان! نه! نمی شناسم؛ اما انگار جایی دیده ام ایشان را! جایی بسیار دور و گنگ... مثل آن یکی ها! همانها که با همه ی بیگانگی رنگارنگشان، برای لحظاتی حس «درک روح مشترک» را در من انگیختند... و می انگیزند...

و شاید هم «این» همان حس است! شاید همان حس وصف ناشدنی درک ناگهانی آن روح همگانی است! شاید...

به هر صورت، این روزها هم خیلی چیزها هست که باید دریافت تا دیر نشده! امید که دریابم...

پی نوشت: گاهی می پندارم که شاید حتی زمان را هم بتوان به عقب برگرداند اگر «او» مجالی دهد...

نه «بي آر تي» ، نه مترو...

natanaeel002 — Tue, 29 Apr 2008 15:34:18 GMT

1- براي خيل عظيمي از مردم بدون خودرو (!) كه تقريباً هر روز مجبورند در مسير «سامانه ي اتوبوسهاي تندرو» (همان خط BRT خودمان) رفت و آمد كنند (از جمله خود من)، سوار شدن به اين اتوبوسها، خصوصاً در ساعات پرترددي مثل صبح و غروب، چيزي شبيه كابوس است. حكايت اين اتوبوسها هم شبيه ماجراي متروست، كه با وجود بالا بودن سرعت و زياد بودن تعداد، بازهم حريف سيل فزاينده مسافران شهري تهران نمي شود. راستي اين همه آدم در اين شهر دودآلود چرا مانده اند؟!!!

2- همه مسافران سابق به كنار، اين روزها زنان كارمند بچه به بغل و مردان كارمند كت و شلوارپوش را هم هر روز مي بينيم كه به اين خيل اضافه شده اند و فشار جمعيت متراكم در واگن ها يا اتوبوسهاي در حال انفجار را بيشتر كرده اند. مگر حذف سرويسهاي ادارات و سازمانهاي دولتي، آن هم درشهربي درو پيكري مثل تهران، چه كمكي به وضعيت بودجه دولت و البته ترافيك تهران كرده است؟!!!

3- دست خودم نيست، صبحها از فكر سوار شدن به اتوبوسهاي شلوغ يا واگنهاي پرتراكم مترو عصبي مي شوم! اصلاً انگار اين شهر درست شدني نيست...

بودجه ندارد!!!

natanaeel002 — Fri, 14 Mar 2008 14:02:18 GMT

دانشكده ي ادبيات دانشگاه مادر براي پرداخت حقوق اساتيدش بودجه ندارد!

دانشكده ي ادبيات دانشگاه مادر براي عيدي دادن به خدمه اش بودجه ندارد!

دانشكده ي ادبيات دانشگاه مادر بايد هر بار سالن فردوسي اش را براي برنامه اي اجاره بدهد تا بلكه بتواند بخشي از هزينه هايش را پرداخت كند!

پي نوشت: من شخصاً از روي پيرمرد مهربان و زحمتكشي كه نگهبان آسانسور دانشكده ي ادبيات دانشگاه مادر است، خجالت مي كشم...

رویاها!

natanaeel002 — Fri, 07 Mar 2008 16:32:58 GMT

رؤيا پديده ي بي نظيري است. در دنياي ذهن آدمي زاده مي شود ، بر اساس تجربيات و تمايلات او پرورش مي يابد و در انتظار مي ماند تا شايد روزي بتواند به واقعيت برسد. اما چند درصد رؤياها مي توانند به واقيعيت برسند؟! هر رؤيا را چگونه مي توان متحقق كرد؟ و سرانجام واقعيت هايي كه روزي رؤيا بوده اند چه اندازه به ما به ازاي ذهني خود شباهت دارند؟

اينها همه پرسشهايي است كه پاسخ روشني براي آنها وجود ندارد؛ اما يك چيز كاملاً واضح است: اينكه لذت بردن از تحقق يافتن هر رؤيا مستلزم آن است كه صاحب آن از «ظرفيت وجودي» لازم براي درك ارزش چنين دستاورد و نعمتي برخوردار باشد. در غير اين صورت تحقق يافتن بزرگترين رؤياها هم نمي تواند چندان لذت بخش باشد؛ بزرگي گفته است: به خاطر داشته باشيم كه همه ي داشته هاي بشر روزي رؤياهاي او بوده اند...

نوشته ام چندان واضح نبود؟! هدف تنها تذكري بود به خودم...

وصف حال ما از زبان حافظ شیرازی!!!

natanaeel002 — Sun, 10 Feb 2008 11:41:18 GMT

بر سر آنم که گر ز دست بر آید دست به کاری زنم که غصه سر آید

خلوت دل نیست جای صحبت اضداد دیو چو بیرون رود فرشته در آید

...

پی نوشت: "برزخ" دقیقاْ ۴۵ روزه بود. ۴۰ عدد مقدسی است: ۵ نیز. در کائنات همه چیز معنادار است. کافی است با چشم دل به جهان بنگری...

یا رب نظر تو برنگردد!

natanaeel002 — Sat, 12 Jan 2008 11:04:18 GMT

سرنوشت چيز خيلي عجيبي است، آنقدر عجيب كه خيلي وقتها از هرگونه توصيف و تعبير و تفسير آن عاجزي... بگذريم.

طي هفته هايي كه گذشت، بارها خيال كردم كه در حال درك مفاهيم تازه اي هستم؛ مفاهيمي انتزاعي كه هر روز بيش از پيش برايم به عينيت در مي آمدند. طي آن روزها حتي براي لحظاتي حس كردم كه دارم "آن روح مشترك همگاني" را ميان آدمهاي اطرافم حس مي كنم! آه كه لمس اين روح چقدر مي تواند تو را از عمق تنهايي نجات دهد! حتي اگر در ميان انبوهي از آدمهاي غريبه گرفتار آمده باشي...

توضيح و توجيهش هر چه هست، اين جرقه هاي الهام بخش حاصل از روزهاي سخت را و همه ي حس و حال چند هفته ي گذشته ام تا به امروز را بسيار دوست دارم... «يا رب نظر تو برنگردد!»

پي نوشت: عجب زمستان عصيانگر و عجيبي! حس مي كنم كه اين زمستان عجيب، با همه ي سوز كشنده و باور نكردني اش، پيام آور روزهاي خوبی است...

از جور هندوستان تا دود چراغ!!!

natanaeel002 — Tue, 18 Dec 2007 13:16:18 GMT

خوب...زندگي كه هميشه گل و بلبلي نمي شود! گرفتاري هم بخش جدايي ناپذير زندگي است، به خصوص اگر از ابتداي ترم هيچ درس نخوانده باشي، كمتر از يك ماه به شروع امتحانات پايان ترم مانده باشد، و موعد حذف اضطراري هم دو هفته پيش به پايان رسيده باشد!!!

هيچ وقت فكر نمي كردم بازگشتن به درس و دانشگاه و خلاصه تحصيل در مقطع كارشناسي ارشد اينقدر سخت باشد! شايد هم علتش سه سال دوري است كه آدميزاد را از صرافت درس خواندن مي اندازد، و يا به خاطر اشتغال همزمان به كار است كه هماهنگ كردن آن با درس خواندن كار سختي است و همت بلند مي خواهد.

هر چه هست، اين روزها با كلاف بسيار پيچيده اي رو به رو هستم كه مجبورم به هر شكل ممكن گره اش را بگشايم، وگرنه كلاهم پس معركه است. از قديم گفته اند: « هر كه طاووس خواهد، جور هندوستان كشد.» به هر حال بايد دود چراغ خورد تا باسواد شد...

جسمهای دور ، روحهاي نزديك!

natanaeel002 — Thu, 13 Dec 2007 13:50:18 GMT

بسياري از رويدادهاي روزمره اي كه در نگاه اول پيش پا افتاده و كاملاً اتفاقي به نظر مي رسند، در واقع اصلاً چنين نيستند. دوست چندين و چند ساله اي دارم كه با وجود تفاوتهاي شخصيتي بسيار، با يكديگر صميميت خاصي داشتيم و برهه ي بسيار سرنوشت سازي از زندگي را در كنار هم گذرانديم. از حدود دو سه سال پيش كه او ازدواج كرد، به تدريج از من دور شد و از جريان زندگي شخصي ام بسيار دور افتاد؛ و هم اكنون هم با شوهرش در شهرستان زندگي ميكند.

اما نكته ي جالب اينجاست كه با وجود دوري، بسيار پيش آمده است كه دقيقاً در هنگام بيماري سخت، درگيري هاي خصوصي و يا حتي شادي هاي بزرگم، اين دوست قديمي، بي آنكه خبر داشته باشد، با من تماس تلفني مي گيرد و احوالم را جويا مي شود و خيلي از اوقات بدون آنكه دقيقاً از اصل ماجرا با خبر شود، بسيار به من روحيه مي دهد و با به كار بردن تعابير مثبت همچون گذشته ها ذهن پرتلاطم مرا آرامش مي بخشد.

اين تماسها قطعاً اتفاقي نيست. من به تله پاتي و پيوند روحها حقيقتاً اعتقاد دارم، حتي با وجود دوري جسم ها، روحهاي به واقع نزديك، امواج يكديگر را مي گيرند.

تجمع 18 آذری در دانشگاه تهران!!!

natanaeel002 — Mon, 10 Dec 2007 06:15:18 GMT

ديروز در دانشگاه تهران خبرهايي بود. از صبح كه مي خواستم با عجله از درب خيابان 16 آذر وارد دانشگاه شوم، حدس زدم كه بايد خبرهايي باشد، چون درب بزرگ را بسته بودند و بايد با نشان دادن كارت دانشجويي از درب كوچكتر رد مي شدي.

سر ظهر كه بعد از اتمام كلاسها به خيابان اصلي دانشگاه آمديم، چند نفرجوان پلاكارد به دست را ديديم كه هر چه نگاه كرديم چيز چنداني از متن نوشته هايشان سر درنياورديم، چون متن نوشته ها اغلب به زبان كردي بود. ظاهراً درباره ي آزادي زندانيان و از اين دست مطالبي نوشته بودند.

كم كم چيزي حدود دويست نفر گرد هم آمدند، به جلوي دانشكده ي فني رفتند و مشغول شعار سر دادن شدند. تجمع چند ساعتی ادامه داشت و ساعت چهار بعد از ظهر كه كلاسهايم تمام شد، دیدم که جمعیت کم کم دارد متفرق می شود.

براي ما كه تازه دانشجوي دانشگاه تهران شده ايم، ديدن اين تجمع حقيقتاً تازگي داشت و دیدن شلوغی و شنیدن شعارها جالب بود. يادم رفت بنويسم كه ظاهراً بيشتر اين جمعيت از خارج از دانشگاه آمده بودند، چرا كه به علت جلوگيري نگهبان دانشگاه از ورود غيردانشجويان، فشار جمعيت باعث شكسته شدن ميله هاي فلزي درب بزرگ خيابان 16 آذر شده بود، كه بعد از ظهر البته به سرعت تعمير شد...

پی نوشت: یادم می آید روایتی از امام علی (ع) شنیده بودم با این مضمون که: « کار امروز را به فردا مگذار چرا که هر روز برای خود کاری دارد.»

به گمانم به نفعم باشد که به مضمون این روایت ایمان بیاورم!

كاريكلماتور(1)…

natanaeel002 — Sat, 01 Dec 2007 14:05:18 GMT

آدم بازيگوش، در خروجي زندگي را لي لي كنان پشت سر مي گذارد.

وقتي چشمت را مي بندي، پرنده ي نگاهم بي آشيان مي شود.

پرنده ي منزوي روي تك درخت آشيانه مي سازد.

شبي كه چشمم تا سپيده دم باز ماند، موجودي نگاهم ته كشيد.

صداي پايم را چنان با صداي پايت ميزان مي كنم كه يك صداي پا شنيده شود.

"پرويز شاپور، كتاب آخر"